Wojskowość
Franciszek Dąbrowski
1904–1962zm. w wieku 58 latcórka i adoptowany syn
Zastępca komendanta Westerplatte i jeden z głównych dowódców siedmiodniowej obrony składnicy.
Rodzina, dzieciństwo i droga
Był synem oficera, późniejszego generała Wojska Polskiego Romualda Dąbrowskiego, oraz Elżbiety z Broulików. Urodził się w Budapeszcie i dorastał z młodszym bratem Romualdem w rodzinie wojskowej; obaj bracia obrali zawodową służbę w Wojsku Polskim.
Franciszek Dąbrowski urodził się 17 kwietnia 1904 roku w Budapeszcie. W wieku czternastu lat rozpoczął kształcenie wojskowe, później ukończył Korpus Kadetów i Szkołę Podchorążych Piechoty w Warszawie. Od 1923 roku służył jako oficer zawodowy, zdobywając doświadczenie w jednostkach piechoty odrodzonego Wojska Polskiego.
W grudniu 1937 roku został zastępcą komendanta i dowódcą oddziału wartowniczego Wojskowej Składnicy Tranzytowej na Westerplatte. Szkolił żołnierzy oraz uczestniczył w przystosowaniu placówki do obrony. Z Heleną miał córkę Elżbietę; rodzinę tworzył także adoptowany syn Aleksander Cichowicz.
Działalność i dokonania
Po niemieckim ataku 1 września 1939 roku był jednym z dwóch najważniejszych oficerów dowodzących obroną Westerplatte. Major Henryk Sucharski pozostawał komendantem składnicy, a Dąbrowski jako jego zastępca kierował walką, podtrzymywał gotowość załogi i opowiadał się za dalszym oporem. Placówka skapitulowała dopiero 7 września, po wyczerpaniu możliwości obrony.
Po kapitulacji przebywał w niemieckiej niewoli. W 1945 roku wrócił do służby i współtworzył odradzającą się Marynarkę Wojenną, lecz pogarszający się stan zdrowia doprowadził w 1950 roku do uznania go za inwalidę wojennego i zwolnienia ze służby. Opublikował wspomnienia z Westerplatte oraz działał w środowisku dawnych obrońców.
Znaczenie
Biografia Dąbrowskiego pozwala widzieć obronę Westerplatte jako wynik wcześniejszego przygotowania, dyscypliny i współdziałania całej załogi, a nie wyłącznie późniejszy symbol. Jego relacje stały się ważnym źródłem wiedzy o składnicy i jej obrońcach. Pamięć o nim przypomina zarazem, że odpowiedzialność dowódcza może oznaczać zarówno prowadzenie walki, jak i ochronę świadectwa podkomendnych po jej zakończeniu.
Śmierć i Następcy
Zmarł 24 kwietnia 1962 roku w Krakowie, mając 58 lat, i został pochowany z wojskowymi honorami w Alei Zasłużonych cmentarza Rakowickiego. Pozostawił córkę Elżbietę oraz adoptowanego syna Aleksandra Cichowicza. Jego wspomnienia i działalność środowiska westerplatczyków utrwaliły świadectwo obrony składnicy.