Biografie

Rodzina, dzieciństwo i droga

Był najmłodszym synem Józefa Łukasiewicza i Apolonii ze Świetlików oraz jednym z pięciorga rodzeństwa. Dorastał w rodzinie o tradycjach niepodległościowych w Zadusznikach, a pogorszenie sytuacji majątkowej wcześnie skierowało go do pracy w aptece.

Ignacy Łukasiewicz wychował się w zubożałej rodzinie szlacheckiej i pracował jako pomocnik aptekarski. Angażował się w działalność niepodległościową, za co został aresztowany przez władze austriackie. Po uwolnieniu ukończył studia farmaceutyczne i pracował we Lwowie, gdzie zetknął się z problemem praktycznego wykorzystania ropy naftowej.

Działalność i dokonania

Wraz z Janem Zehem udoskonalił destylację ropy i uzyskał naftę nadającą się do oświetlenia. Skonstruowana dla niej lampa została użyta w 1853 roku podczas nocnej operacji w lwowskim szpitalu. Łukasiewicz rozwijał następnie kopalnie i rafinerie w Galicji, współtworząc w Bóbrce jeden z pierwszych na świecie ośrodków przemysłu naftowego.

Znaczenie

Był wynalazcą, przemysłowcem i społecznikiem. Zyski przeznaczał na drogi, szkoły, pomoc lokalnym społecznościom i inicjatywy publiczne. Pokazał, że nowa gałąź gospodarki może powstać z połączenia doświadczenia laboratoryjnego, praktycznej potrzeby i odpowiedzialnego kapitału.

Śmierć i Następcy

Zmarł na zapalenie płuc w Chorkówce w 1882 roku, mając 60 lat, i spoczął na cmentarzu w Zręcinie. Jego jedyna córka Marianna zmarła w dzieciństwie; później z żoną Honoratą przyjął pod opiekę krewną. Współpracownicy, pracownicy kopalń i fundowane szkoły przeniosły dalej doświadczenie polskiego przemysłu naftowego.