Wojskowość
Franciszek Kleeberg
1888–1941zm. w wieku 53 latbrak potwierdzonych dzieci
Dowódca Samodzielnej Grupy Operacyjnej „Polesie” w ostatniej bitwie kampanii 1939 roku.
Rodzina, dzieciństwo i droga
Był synem oficera kawalerii Emila Kleeberga i Józefiny z Kuschée. Dorastał w rodzinie wojskowej razem z rodzeństwem, w tym bratem Juliuszem, który również został generałem Wojska Polskiego.
Franciszek Kleeberg pochodził z rodziny o tradycjach wojskowych. Kształcił się w szkołach oficerskich monarchii austro-węgierskiej, służył w Legionach Polskich, a po odzyskaniu niepodległości budował Wojsko Polskie. Był ceniony jako oficer sztabowy i dowódca, choć przed wybuchem drugiej wojny światowej nie powierzono mu stanowiska odpowiadającego pełni jego możliwości.
Działalność i dokonania
We wrześniu 1939 roku z rozproszonych oddziałów i ośrodków zapasowych zorganizował Samodzielną Grupę Operacyjną „Polesie”. Mimo braku zaopatrzenia utrzymał jej spoistość i zdolność bojową. Pod Kockiem jego żołnierze stoczyli ostatnią dużą bitwę kampanii, kapitulując dopiero po wyczerpaniu amunicji, a nie wskutek rozbicia oddziałów.
Znaczenie
Kleeberg stał się symbolem dowodzenia opartego na spokoju, organizacji i szacunku dla żołnierza. W sytuacji rozpadu frontu potrafił stworzyć skuteczny związek operacyjny. Zmarł w niemieckiej niewoli w 1941 roku, nie doczekawszy uznania, jakie przyniosła mu pamięć podkomendnych.
Śmierć i Następcy
Zmarł w niemieckiej niewoli w Dreźnie w 1941 roku, mając 53 lata, wskutek choroby serca. W 1969 roku jego prochy przeniesiono na cmentarz wojenny w Kocku, pomiędzy żołnierzy SGO „Polesie”. Następcom pozostawił wzór odpowiedzialnego dowodzenia i walki prowadzonej mimo strategicznej klęski państwa. Potomstwo: brak potwierdzonych dzieci.