Wojskowość
Jan Bołbott
1911–1939zm. w wieku 28 latbrak potwierdzonych dzieci
Oficer rezerwy KOP i dowódca obrony schronów w Tynnem podczas sowieckiej agresji na Polskę.
Rodzina, dzieciństwo i droga
Był synem urzędników kolejowych Jana Bołbotta i Bronisławy z Wilczyńskich. Urodził się i dorastał w Wilnie; publiczne materiały instytucjonalne nie pozwalają pewnie ustalić, czy miał rodzeństwo.
Jan Bołbott urodził się 28 kwietnia 1911 roku w Wilnie. Ukończył Gimnazjum imienia Króla Zygmunta Augusta i rozpoczął studia prawnicze na Uniwersytecie Stefana Batorego. Trudna sytuacja materialna zmusiła go do pracy w urzędzie skarbowym. Po odbyciu kursu podchorążych rezerwy przeniósł się w 1935 roku do Lublina i kontynuował prawo na Uniwersytecie Lubelskim.
Łączył naukę z pracą w banku. Złożył pracę magisterską o nabyciu i utracie obywatelstwa polskiego, lecz obronę oraz końcowy egzamin planowano dopiero na jesień 1939 roku. W Lublinie poznał Helenę Marię Wojciechowską, którą poślubił 28 sierpnia 1938 roku. Jako podporucznik rezerwy regularnie uczestniczył w ćwiczeniach wojskowych.
Działalność i dokonania
W sierpniu 1939 roku otrzymał przydział do Batalionu Fortecznego KOP „Sarny”. Dowodził trzecim plutonem 4 kompanii fortecznej w rejonie „Tynne Wieś”, obejmującym dziewięć schronów. Gdy 17 września Związek Sowiecki napadł na Polskę, rozładowano transport batalionu kierowany wcześniej na front niemiecki i ponownie obsadzono umocnienia.
Od wieczora 18 września jego żołnierze odpierali ataki 60 Dywizji Strzeleckiej. Główne siły KOP wycofały się, a kompania forteczna osłaniała odwrót pod ogniem artylerii, czołgów i miotaczy ognia. Bołbott utrzymywał obronę schronu dowodzenia „Pirat” do chwili, gdy został on wysadzony przez czerwonoarmistów wraz z około pięćdziesięcioosobową załogą.
Znaczenie
Bołbott należał do pokolenia oficerów rezerwy, którzy cywilne wykształcenie i pracę przerwali, aby wykonać przydział mobilizacyjny. Obrona Tynnego przypomina, że kampania 1939 roku była prowadzona przeciw dwóm napastnikom i nie zakończyła się wraz z utratą głównych ośrodków państwa. Opór jego plutonu osłonił odwrót KOP, a śmierć załogi pokazuje cenę przewagi technicznej i bezwzględności sowieckiego ataku.
Śmierć i Następcy
Poległ w Tynnem podczas walk 19–20 września 1939 roku, mając 28 lat; źródła instytucjonalne różnią się o jeden dzień w datowaniu jego śmierci. Źródła nie potwierdzają, by z żoną Heleną pozostawił dzieci. Ruiny schronu „Pirat” są mogiłą jego załogi, a w Lublinie upamiętnia małżonków tablica epitafijna.