Wojskowość
Władysław Raginis
1908–1939zm. w wieku 31 latbrak potwierdzonych dzieci
Dowódca obrony odcinka Wizna, który we wrześniu 1939 roku zatrzymał wielokrotnie silniejszego napastnika.
Rodzina, dzieciństwo i droga
Był synem Kazimierza Raginisa i Genowefy z Sokołowskich. Urodził się w Dyneburgu w rodzinie ziemiańskiej, a po przenosinach rodziny dorastał w Wilnie ze starszą siostrą Marią, która studiowała medycynę na Uniwersytecie Stefana Batorego.
Władysław Raginis urodził się 27 czerwca 1908 roku w Dyneburgu. Po wojnie polsko-bolszewickiej jego rodzina przeniosła się do Wilna, gdzie ukończył gimnazjum. W 1926 roku rozpoczął naukę w Oficerskiej Szkole Piechoty, a cztery lata później został podporucznikiem i objął służbę w 76 Pułku Piechoty.
Pracował jako dowódca plutonu i instruktor. W 1939 roku przeszedł do Korpusu Ochrony Pogranicza, a tuż przed wybuchem wojny objął dowództwo odcinka umocnień Wizna nad Narwią i Biebrzą. Był zawodowym oficerem przygotowanym do prowadzenia obrony stałej w warunkach znacznej przewagi przeciwnika.
Działalność i dokonania
Pod jego rozkazami znajdowało się około siedmiuset żołnierzy obsadzających niedokończone schrony i pozycje polowe. Od 7 do 10 września 1939 roku odcinek atakowały wielokrotnie liczniejsze oddziały niemieckiego XIX Korpusu Armijnego, wspierane przez czołgi, artylerię i lotnictwo. Obrona opóźniła ich marsz i zmusiła do zdobywania kolejnych punktów oporu.
Gdy ostatni schron na Górze Strękowej został odcięty, amunicja się kończyła, a niemiecki dowódca zagroził zabiciem jeńców, Raginis rozkazał pozostałym żołnierzom wyjść. Sam dotrzymał złożonej wcześniej przysięgi, że nie opuści pozycji żywy, i zginął od wybuchu granatu 10 września.
Znaczenie
Obrona Wizny była działaniem opóźniającym, którego sens polegał na związaniu przeważających sił przeciwnika i zyskaniu czasu dla innych polskich jednostek. Raginis stał się symbolem wierności rozkazowi, lecz jego postaci nie należy oddzielać od wysiłku setek żołnierzy walczących w rozproszonych schronach. Ich opór pokazuje możliwości, ale też granice obrony bez odwodów, pełnych umocnień i wsparcia.
Śmierć i Następcy
Poległ 10 września 1939 roku w schronie dowodzenia na Górze Strękowej, mając 31 lat. Źródła nie potwierdzają, by pozostawił dzieci. Szczątki kapitana rozpoznano badaniem DNA i w 2011 roku pochowano ponownie w ruinach schronu, który stał się miejscem pamięci obrońców Wizny.