Prawo
Juliusz Makarewicz
1872–1955zm. w wieku 82 latczworo dzieci
Karnista, senator i główny współtwórca polskiego kodeksu karnego z 1932 roku.
Rodzina, dzieciństwo i droga
Był jedynakiem, synem inżyniera kolejowego Spirydona Makarewicza i Emilii. Oboje rodzice uczestniczyli w powstaniu styczniowym, a częste przeprowadzki rodziny zakończyły się osiedleniem w Krakowie, gdzie dorastał i ukończył szkołę.
Juliusz Makarewicz urodził się w Samborze. Studiował prawo na Uniwersytecie Jagiellońskim, a wiedzę pogłębiał w Berlinie i Halle. Wykładał w Krakowie i Lwowie, gdzie został profesorem oraz rektorem Uniwersytetu Jana Kazimierza.
Służył państwu jako członek Komisji Kodyfikacyjnej Rzeczypospolitej, senator i członek Trybunału Stanu. Po zajęciu Lwowa przez Sowietów został aresztowany przez NKWD i zesłany do obozu w Krasnodonie. Po zwolnieniu wrócił do pracy naukowej.
Działalność i dokonania
Makarewicz badał prawo karne metodą porównawczą, łącząc analizę przepisów z historią, socjologią i praktyką wymiaru sprawiedliwości. Najważniejszym zadaniem jego życia była budowa jednolitego prawa karnego dla odrodzonej Polski.
Jako główny referent prac Komisji Kodyfikacyjnej nadał kształt kodeksowi karnemu z 1932 roku. Akt porządkował prawo po trzech zaborach, opierał odpowiedzialność na winie i wprowadzał rozwiązania uznawane za nowoczesne w skali europejskiej.
Znaczenie
Makarewicz przełożył wiedzę uczonego na trwałą konstrukcję państwa. Kodeks z 1932 roku obowiązywał przez dziesięciolecia i pozostaje punktem odniesienia dla polskiej nauki prawa karnego. Jego dorobek dowodzi, że niepodległość wymaga nie tylko granic i wojska, lecz także własnego, spójnego prawa.
Śmierć i Następcy
Zmarł we Lwowie w 1955 roku, mając 82 lata, i spoczął na cmentarzu Łyczakowskim. Pozostawił uczniów rozwijających polską naukę prawa karnego, a kodeks z 1932 roku przez dziesięciolecia pozostawał punktem odniesienia dla kolejnych pokoleń prawników. Potomstwo: czworo dzieci.