Państwo
Bolesław I Chrobry
967–1025zm. w wieku około 58 latliczne potomstwo; liczba nieustalona
Pierwszy król Polski, budowniczy jej siły politycznej i pozycji w Europie Środkowej.
Rodzina, dzieciństwo i droga
Był synem Mieszka I i Dobrawy. Dorastał na dworze pierwszych historycznych Piastów, miał przyrodnie rodzeństwo z późniejszego małżeństwa ojca, a część młodości spędził prawdopodobnie jako zakładnik polityczny na dworze cesarskim.
Bolesław, syn Mieszka I i Dobrawy, przejął państwo w 992 roku. Od młodości uczestniczył w polityce dynastycznej Europy Środkowej i szybko podporządkował sobie całe dziedzictwo ojca.
Działalność i dokonania
Wspierał misję świętego Wojciecha, zorganizował zjazd gnieźnieński w 1000 roku i doprowadził do ustanowienia polskiej metropolii kościelnej. Toczył wojny z cesarstwem, zdobył Milsko i Łużyce, wyprawił się na Kijów, a w 1025 roku koronował się na pierwszego króla Polski.
Znaczenie
Ugruntował suwerenność Polski, rozbudował jej instytucje kościelne i nadał monarchii rangę królestwa. Pozostawił państwo zdolne prowadzić samodzielną politykę europejską.
Śmierć i Następcy
Zmarł w 1025 roku, kilka tygodni po koronacji, mając około 58 lat. Spoczął w katedrze poznańskiej. Pozostawił liczne potomstwo z czterech małżeństw; władzę przejął jego syn Mieszko II. Następcom przekazał państwo o umocnionej pozycji, własnej metropolii kościelnej i królewskiej godności.